sanat anlatıcısı

Kara Delik

K

Sonunda yatağım kırıldı. Dün gecenin yarısında, Bob Dylan’ın, “No Direction Home” belgesini seyrediyordum.  Birden bir çatırtı ile birlikte yatağıma gömüldüm. Sabahleyin uyanır uyanmaz marangoza gittim tamir için. Marangoz ustası, tesadüf, hemşehrim çıktı. Akşam eve döndüğümde yardımcı olacak neyse ki.

18 Mayıs 2011, Adana

Adana güncesi, Mayıs 2011

Sıcak bir günün öğleden sonrası. Otobüsteyim. Yüzümün soluna çürük bir sıcaklık vuruyor, sağ tarafında ise taze serinlik. Sarsıntı yazmamı güçleştiriyor.

Yine yapacak şeylerin tükendiği zamanlarda yaptığım şeyi yapıyorum. Nedensiz fakülteye gidiyorum. Adana’nın sıcağı da bu durumun zorluğunu iki kat arttırıyor. Otobüs insanlarla dolu olmasına rağmen daha çok boş bir otobüs andırıyor. Her bir insan oturmak istediği yerde oturuyor.  Muhtemelen başörtülüler, kadın yolcuların yanını tercih ediyor, çapkın erkeklerse güzel hanımların yanındalar. Seçmeden boş yer arayan yaşlı amca ve teyzeler, onlar da yerlerindeler. Ben de öyle. Okulun yolunu yavaşça tüketiyor otobüs yavaşça yeni çaresizliklere yaklaşarak.

Günümüz;

Defterime böyle yazmışım on sekiz Mayıs, iki bin on bir yılında. Şimdi, kırılan o yatağa uzanmış, devam ediyorum yazmaya. Neydi o çaresizlikler? Diye düşünüyorum da hala aynı şeyler problem. Değişen bir şey olmamış, şimdi bunu anlıyorum. Sorun, belirsizliğin kendisi daima. Görememek olanı biteni. Her şey, her insan o kadar değişken ve belirsiz ki bir düşünceye ya da bir anıya inanmak güç hale geliyor artık. Bir kara deliğin görüntüsü bu çağda elde edildi ama o delik, bütün insanlığın iyiye, doğruya ve güzele dair bütün belleğini içine çekiyor sanki. “Yer yüzünde korkusuz yaşamak”[1]. Yazık, bu düş yarım kalacak sanki. Ütopyalar, distopyalara dönüşüyor, umut dolu düşlerse kabuslara. Gerçekler, olağanca hızıyla insanlığın etrafında dönüyor dönmesine ama bu çağda insanlık süper kütleli bir kara deliğe dönüşmüş narsistik bir varlık gibi artık. Öyle ki, etrafında hiçbir şey, hiç kimse hatta ışık bile kaçamıyor, her şeyi, herkesi yutar olmuş.

Yaşamın bu girdabı içinde, gerçek, olay ufkunda gizleniyor gibi görünüyor. Kimin rüyasıdır bu, kimin tasarımıdır bilinmez ama şu süreç, yığınlar haline gelmiş imajlar etrafında, görmenin olanaklarından yoksun bir öznel deneyim sunuyor sadece. Sanırım, “Büyük unutuş” diye adlandıracağım bir çağının başlangıcındayız.

Kara delik göründü. Bu yeni bir miladın ilanıdır. 

Nisan 2019
Gaziantep


[1] Melih Cevdet Anday, (1956), (akt.) Yalçın Armağan, “Melih Cevdet Anday Şiirinde Zaman” (Yüksek Lisans Tezi, Bilkent Üniversitesi, 2003), 43.

Yorum ekle

Bir Cevap Yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

sanat anlatıcısı

ÖNE ÇIKAN ANLATILAR

ANLATI TÜRÜ

YILLIK

İbrahim Yıldız

Avatar

1984 yılında Gaziantep’te doğdu. 2002’de ilköğretim ve orta öğretimi bu ilde tamamladı. 2008 yılında Çukurova Üniversitesi Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Resim Öğretmenliği Resim Ana Sanat Programında, lisans öğrenimini, 2013 yılında ise aynı üniversitenin Sosyal Bilimler Enstitüsü Resim-İş Ana Bilim Dalında Yüksek Lisans öğrenimini tamamladı. Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü Resim Ana Sanat Dalı Sanatta Yeterlik Programında öğrenimine devam etmektedir.

Tag Cloud

iletişim

Bakış ve anlam ancak dil ile seslendirilir, alfabeyle süslenir. Böylece sanat metafora, şiire, edebiyata dönüşür. Her gün yeni şeyler söyler bizlere.